مرا هميشه عاشقت بدان...

در آغوش مي کشمت...

تو را مي بويم

لمست مي کنم

به سر انگشتِ احترام

و باز ديوانه مي شوم...

پاک مي خواستمت

و مي خواهمت...

همان گونه که بودي

نه اين سان که ديگر حتي نه تمثيلي

نه تشبيهي مي تواني باشي براي پاک بودن..

آنقدر عميق نفس مي کشم

که سياه بختي ِ جوانانت به گودي ِ چشمانم مي دود

سرم همانِ سرگشتگيِ مادرانِ گريانت است...

دست بر ديواري مي گيرم

به خوش باوري

کدام ديوارِ پا برجا...

ديگر ديواري برايِ تکيه نمانده...

ديوارها امروز ديگر عزّتِ پيشين را ندارند

ديوارها ديگر برايِ تهديدِ حدود بنا مي شوند

نگاهم مي کني...

با چشماني کبود

با عرقي سرد بر پيشاني...

با چشماني گود رفته

و بيمناک از آينده

آينده اي پر از علامتِ سوال

که چرا...؟

...؟

...؟

...؟

چرا کودکانت به جاي کتابِ درسشان

 فالهاي کج اقبالي بر دستُ...

به جاي ميزِ مدرسه

پشتِ ترازو مي نشينند

تا وزن کنند عابراني را که اندکند

امّا هستند...

تورا پاک مي خواستمُ

مي خواهم...

صورتم را خيس کردم

به پاکي ِ يک قطره اشک...

مي دانم کم است

نه يک قطره اشک

که خودِ اشک...

مرا هميشه عاشقت بدان...

چه آن روز که به نيکي مي ستايمت

چه آن دم که به احوال پريشانت مويه مي کنم...

((عشق به وطن ضرورت است نه حادثه*))

فرزاد مقدم                  

هشتمِ اسفند ماهِ هزارُ سيصد و هشتاد و شش

                                       به نام مهرافرين مهرگستر   

از تماشاي درختان به تو جوانه مي زنم.از تماشاي پرندگان به تو پرواز مي کنم و از تماشاي دريا به ساحل ابريشمي گونه هاي تو موج مي زنم.و تکرار مي کنم هر انچه را که هم تو دوست داشتي و هم من دوست داشتم.پلک نمي زنم چون نمي خواهم تماشاي سيماي تو را حتي براي لحظه اي نيز از دست بدهم چون مي گويند:((ناز تو به قدر مژه بر هم زدنيست*))مي سرايم از صميم قلب مي سرايم ترانه هاي قديمي پر از پولک عاشقي را.مي نشانمت بر روي قايقي کوچک روي مرداب زيبا و پر از گلبرگ با هم بودن.روبرويت مي نشينم براي يک جنگ تمام عيار ميان چشمانمان جنگي که هيچ آتش بسي ندارد.اما مي دانم که سرانجام تو پيروز ميداني.تو با چشماني کشيده و درشت با مژه هاي بلند و زيبا.کرايه مي کنم. چشمانت را مي گويم. به هر قيمتي که بگويي مي خواهم آنها را در جيبم بگذارم تا هر لحظه که هوايشان به سرم زد غرق تماشايشان بشوم.مي بينم در هاله اي از نور طلايي و نيلي و روشن.خودت را نه اما حرير اسير در باد لباست را چرا.تصور اينکه پشت اين نور چيز نازيبايي باشد غير ممکن است.موهايت را هم ديدم موهايي مشکي به زيبايي آنچه که فرشتگان در خواب مي بينند.و اکنون چهره ات را مي بينم.براي چهره ات توصيفي ندارم چون من هرگز نمي توانستم رويايم را شرح دهم.حال اين رويا روبرويم است.اي کاش تو را براي هميشه داشته باشم.

اي کاش...

                                                                2/6/1385

*از قطعه(محو و مات)فريدون مشيري

مي گيرد / و اندوهش را به آسمان مي سپارد / گاهي که مي بيند آسمان / با ابرهاي سياهي که دارد / شانه اي براي گريستن ندارد / آسمان تنهايي ِ بزرگي است...