شايد لحظه اي بغض....اندكي سكوت...و....

مرا هميشه عاشقت بدان...

فرزاد مقدم — Tue, 17 Jun 2008 20:12:00 GMT

مرا هميشه عاشقت بدان...

در آغوش مي کشمت...

تو را مي بويم

لمست مي کنم

به سر انگشتِ احترام

و باز ديوانه مي شوم...

پاک مي خواستمت

و مي خواهمت...

همان گونه که بودي

نه اين سان که ديگر حتي نه تمثيلي

نه تشبيهي مي تواني باشي براي پاک بودن..

آنقدر عميق نفس مي کشم

که سياه بختي ِ جوانانت به گودي ِ چشمانم مي دود

سرم همانِ سرگشتگيِ مادرانِ گريانت است...

دست بر ديواري مي گيرم

به خوش باوري

کدام ديوارِ پا برجا...

ديگر ديواري برايِ تکيه نمانده...

ديوارها امروز ديگر عزّتِ پيشين را ندارند

ديوارها ديگر برايِ تهديدِ حدود بنا مي شوند

نگاهم مي کني...

با چشماني کبود

با عرقي سرد بر پيشاني...

با چشماني گود رفته

و بيمناک از آينده

آينده اي پر از علامتِ سوال

که چرا...؟

...؟

چرا کودکانت به جاي کتابِ درسشان

فالهاي کج اقبالي بر دستُ...

به جاي ميزِ مدرسه

پشتِ ترازو مي نشينند

تا وزن کنند عابراني را که اندکند

امّا هستند...

تورا پاک مي خواستمُ

مي خواهم...

صورتم را خيس کردم

به پاکي ِ يک قطره اشک...

مي دانم کم است

نه يک قطره اشک

که خودِ اشک...

مرا هميشه عاشقت بدان...

چه آن روز که به نيکي مي ستايمت

چه آن دم که به احوال پريشانت مويه مي کنم...

((عشق به وطن ضرورت است نه حادثه*))

فرزاد مقدم

هشتمِ اسفند ماهِ هزارُ سيصد و هشتاد و شش

درد نامه

فرزاد مقدم — Wed, 09 Apr 2008 00:55:00 GMT

درد نامه

درد در کوچه پس کوچه هاي وجودم پرسه مي زند

راه گريزي نيست

راه مقابله اي نيست

گل فروشِ تنها

با گلهاي کاغذي

کبودي ِ پاي چشم کودک

ضجّه اي سرخ

نگاهي مسموم به حبابي از محبّت

وپاسباني خفته به خواب ِ سرسپردگي

غروري تحقير آميز و طايفه اي پست

کهولت ِ تلخ ِ تفکّر

وقانوني تَرک خورده به الزام ِ تکرّر

کودکي ِ تخريب شده

به شکنجه ي از بر کردن ِ صفحات ِ سفيد

تملّقي بس زيرکانه

و ترفيعي بس ناعادلانه

گونه هاي سرخ و گلگون

که کاش از سر ِ شور و سرور بود

نه پذيراي سيلي ِ به اسم مصلح

که فقط صفحات ِ درد نامه اش را مستند مي کند

صداقت ِ به يغما رفته

به دست ِ پر منفعت ِ دروغ

وبازاري گرم و پر سکّه از تظاهر

و نَمي از باران

که نمي دانم آيا کافيست براي ِ پاک شدن؟؟؟

روياي من

فرزاد مقدم — Wed, 30 Jan 2008 22:04:00 GMT

به نام مهرافرين مهرگستر

از تماشاي درختان به تو جوانه مي زنم.از تماشاي پرندگان به تو پرواز مي کنم و از تماشاي دريا به ساحل ابريشمي گونه هاي تو موج مي زنم.و تکرار مي کنم هر انچه را که هم تو دوست داشتي و هم من دوست داشتم.پلک نمي زنم چون نمي خواهم تماشاي سيماي تو را حتي براي لحظه اي نيز از دست بدهم چون مي گويند:((ناز تو به قدر مژه بر هم زدنيست*))مي سرايم از صميم قلب مي سرايم ترانه هاي قديمي پر از پولک عاشقي را.مي نشانمت بر روي قايقي کوچک روي مرداب زيبا و پر از گلبرگ با هم بودن.روبرويت مي نشينم براي يک جنگ تمام عيار ميان چشمانمان جنگي که هيچ آتش بسي ندارد.اما مي دانم که سرانجام تو پيروز ميداني.تو با چشماني کشيده و درشت با مژه هاي بلند و زيبا.کرايه مي کنم. چشمانت را مي گويم. به هر قيمتي که بگويي مي خواهم آنها را در جيبم بگذارم تا هر لحظه که هوايشان به سرم زد غرق تماشايشان بشوم.مي بينم در هاله اي از نور طلايي و نيلي و روشن.خودت را نه اما حرير اسير در باد لباست را چرا.تصور اينکه پشت اين نور چيز نازيبايي باشد غير ممکن است.موهايت را هم ديدم موهايي مشکي به زيبايي آنچه که فرشتگان در خواب مي بينند.و اکنون چهره ات را مي بينم.براي چهره ات توصيفي ندارم چون من هرگز نمي توانستم رويايم را شرح دهم.حال اين رويا روبرويم است.اي کاش تو را براي هميشه داشته باشم.

اي کاش...

2/6/1385

*از قطعه(محو و مات)فريدون مشيري

شانه اي براي گريستن

فرزاد مقدم — Tue, 29 Jan 2008 18:53:00 GMT

نه صداي آبي ِ جويي / نه آرامي ِ گفتگويي / آدمي تنهايي ِ بزرگي است / از اين همه است که گاهي گريه اش

مي گيرد / و اندوهش را به آسمان مي سپارد / گاهي که مي بيند آسمان / با ابرهاي سياهي که دارد / شانه اي براي گريستن ندارد / آسمان تنهايي ِ بزرگي است...